รินเพิ่งรู้ว่าวันเกิดของเพลง…จากป้านวล
“อ้าว นี่ยังไม่รู้กันอีกเหรอ”
หญิงวัยกลางคนพูดขึ้นระหว่างยืนเลือกขนมอยู่หน้าเคาน์เตอร์ในเช้าวันหนึ่ง
“พรุ่งนี้วันเกิดเพลงนะ”
รินที่กำลังจัดถ้วยกาแฟชะงักทันที
“จริงเหรอคะ”
“จริงสิลูก”
ป้านวลหัวเราะ
“ทุกปีมันก็ทำเค้กแจกคนอื่น แต่ไม่เคยฉลองวันเกิดตัวเองเลย”
รินหันไปมองเจ้าของร้านที่กำลังยืนตีแป้งอยู่หลังเคาน์เตอร์
เพลงทำเพียงแค่ถอนหายใจเบาๆ
“ป้าก็พูดเยอะ”
“ก็จริงนี่นา”
“วันเกิดก็แค่วันธรรมดาวันหนึ่งเองค่ะ”
อีกฝ่ายตอบเรียบๆ แล้วก้มหน้าทำขนมต่อ
แต่ไม่รู้ทำไม…รินกลับรู้สึกหน่วงในใจเล็กๆ
หลังป้านวลกลับไป รินยังแอบมองเพลงอยู่เงียบๆ
คนตรงหน้ายังคงทำงานเหมือนทุกวัน
ยิ้มให้ลูกค้า
ชงกาแฟ
จัดขนม
ราวกับวันเกิดของตัวเองไม่มีความสำคัญอะไรเลย
“คุณเพลง”
“คะ”
“พรุ่งนี้ร้านปิดไหม”
“ไม่ปิดค่ะ”
“แล้ว…จะไปฉลองที่ไหนหรือเปล่า”
เพลงหัวเราะเบาๆ
“ไม่มีหรอกค่ะ”
“ทำไมล่ะ”
“ก็ไม่มีอะไรให้น่าฉลองนี่”
ประโยคนั้นทำให้รินเงียบไปทันที
เธออยากถามต่อว่า “แล้วตัวคุณล่ะ ไม่น่าฉลองเหรอ”
แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกไป
คืนนั้น รินกลับถึงเกสต์เฮาส์เร็วกว่าปกติ
แต่แทนที่จะนอนพัก เธอกลับนั่งค้นสูตรเค้กในโทรศัพท์อยู่เกือบสองชั่วโมง
“เค้กวันเกิดง่ายๆ สำหรับมือใหม่”
“วิธีตีครีมไม่ให้เหลว”
“อบเค้กยังไงไม่ให้ไหม้”
สุดท้ายหญิงสาวก็ถอนหายใจแรงๆ
“ทำไมมันยากขนาดนี้นะ…”
เช้าวันต่อมา รินตื่นตั้งแต่หกโมง
และใช้ครัวเล็กๆ ของเกสต์เฮาส์เป็นสนามรบขนาดย่อม
แป้งหก
น้ำตาลกระเด็น
ครีมเละไปครึ่งโต๊ะ
จนเจ้าของเกสต์เฮาส์ยังต้องเดินมาดูด้วยความสงสาร
“คุณผู้หญิงจะเปิดร้านขนมเหรอครับ”
“ไม่ค่ะ ฉันกำลังจะฆ่าตัวเองทางอ้อม”
ชายสูงวัยหัวเราะลั่นทันที
ผ่านไปเกือบสามชั่วโมง ในที่สุด “เค้ก” ก็เสร็จ
แม้หน้าตาจะเอียงนิดๆ ครีมไม่เรียบ และสตรอว์เบอร์รีด้านบนดูเหมือนกำลังจะไหลตกลงมาเมื่อไรก็ได้
แต่มันคือสิ่งที่รินตั้งใจทำที่สุดในรอบหลายปี
หญิงสาวมองกล่องเค้กในมือ ก่อนสูดหายใจเข้าลึกๆ
แล้วเดินไปที่ร้านเบเกอรี่ตามปกติ
เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น
เพลงเงยหน้าจากเตาอบทันที
“วันนี้มาสาย—”
ประโยคของอีกฝ่ายหยุดลง เมื่อเห็นกล่องเค้กในมือริน
“สุขสันต์วันเกิดค่ะ”
รินพูดพร้อมรอยยิ้มเขินๆ
เพลงนิ่งไปทันที
ดวงตาคู่นั้นมองเธอสลับกับกล่องเค้กตรงหน้า ราวกับไม่คิดว่าจะมีใครจำวันเกิดตัวเองได้
“คุณทำเหรอ”
“อือ…”
รินเม้มปาก
“แต่อย่าเพิ่งคาดหวังนะ ฉันเกือบเผาห้องครัวทิ้ง”
เพลงหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ
เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูทั้งตกใจ ทั้งดีใจปนกัน
รินยื่นกล่องเค้กให้ช้าๆ
“ฉันรู้ว่ามันไม่สวย…”
“สวยค่ะ”
อีกฝ่ายตอบทันที
น้ำเสียงเบากว่าปกติเล็กน้อย
“มันสวยมาก”
รินชะงัก
ก่อนจะสังเกตเห็นว่า ดวงตาของเพลงกำลังแดงนิดๆ
“คุณโอเคไหม”
เพลงรีบหลบสายตา พลางหัวเราะเบาๆ
“แค่…ไม่ได้มีใครทำอะไรแบบนี้ให้มานานแล้ว”
หัวใจของรินอ่อนยวบลงทันที
บรรยากาศในร้านเงียบลงชั่วครู่
ก่อนเพลงจะพูดขึ้นอีกครั้ง
“งั้นวันนี้ร้านปิดเร็วดีไหม”
“หือ?”
“ฉันอยากกินเค้ก”
รินหลุดยิ้มทันที
ช่วงเย็น ทั้งสองนั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์เล็กๆ ภายในร้านที่ปิดไฟเหลือเพียงโคมสีส้มอ่อน
เค้กก้อนเอียงถูกวางอยู่ตรงกลางโต๊ะ
เพลงมองมันอยู่พักใหญ่ ก่อนหัวเราะเบาๆ
“ครีมด้านนี้จะไหลแล้วนะ”
“ห้ามวิจารณ์คนเพิ่งทำครั้งแรกค่ะ”
“โอเคค่ะ”
อีกฝ่ายยกมือเหมือนยอมแพ้
รินตัดเค้กชิ้นเล็กส่งให้
เพลงลองชิมคำแรก ก่อนนิ่งไปนิดหนึ่ง
“เป็นไง”
“…”
“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ”
เพลงหัวเราะทันที
“อร่อยค่ะ”
“จริงเหรอ”
“จริง”
อีกฝ่ายพยักหน้า
“หวานไปนิด แต่ฉันชอบ”
รินถอนหายใจโล่งอก exaggerated จนเพลงหัวเราะอีกครั้ง
มันเป็นช่วงเวลาธรรมดามาก
แต่กลับอบอุ่นจนทั้งร้านเหมือนเต็มไปด้วยแสงนุ่มๆ บางอย่าง
หลังจากกินเค้กไปได้พักหนึ่ง เพลงก็เงียบลง
เธอมองเทียนเล็กๆ บนหน้าเค้กนิ่งๆ โดยไม่เป่า
“ไม่อธิษฐานเหรอ”
รินถามเบาๆ
เพลงยิ้มจางๆ
“เมื่อก่อนฉันเคยอธิษฐานนะ”
“แล้วตอนนี้ล่ะ”
อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบเสียงเบา
“หลังจากเขาไม่อยู่ ฉันก็ไม่รู้จะขออะไรอีก”
หัวใจของรินเจ็บวาบ
เธอมองผู้หญิงตรงหน้าเงียบๆ
คนที่คอยดูแลคนอื่นเสมอ
ยิ้มให้คนอื่นเสมอ
แต่กลับลืมดูแลหัวใจตัวเองมานานมากแล้ว
รินค่อยๆ เอื้อมมือไปหา
ก่อนใช้นิ้วแตะหลังมือของเพลงเบาๆ
“งั้นปีนี้…”
เธอพูดช้าๆ
“ลองขอให้ตัวเองมีความสุขบ้างดีไหม”
เพลงชะงัก
ดวงตาคู่นั้นเงยขึ้นมองเธอช้าๆ ผ่านแสงเทียนสลัว
ไม่มีใครพูดอะไรต่อ
แต่ปลายนิ้วที่แตะกันอยู่ กลับทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นแรงเกินกว่าจะปิดบังได้
เสียงฝนเริ่มตกลงมาอีกครั้งด้านนอก
ขณะที่ภายในร้านเล็กๆ แห่งนี้ มีใครสองคนกำลังค่อยๆ เข้าใกล้กันมากขึ้นทีละนิด
โดยไม่รู้เลยว่า ความสุขที่เริ่มก่อตัวขึ้นช้าๆ กำลังจะถูกทดสอบในไม่ช้า