“ไม่ต้องห่วงนะ พี่จะช่วยกล่อมท่านพ่อให้เปลี่ยนใจเอง” แม้เซฟาริน่าจะพูดเช่นนั้น แต่สายตาที่มองเธอกลับดูราวกับมองหมูกำลังจะขึ้นเขียงเตรียมโดนเชือดเต็มที แน่นอนว่าในใจอาร์พิน่าเองก็ค่อนข้างมั่นใจว่าครั้งนี้ตนล้ำเส้นบิดาไปเสียแล้ว และเธอก็กำลังจะต้องรับผลของมัน
“ท่านพี่ ถ้าต้องตกเป็นภรรยาของผู้ชายละก็ ข้าขอตายดีกว่า!” อาร์พิน่ากัดฟันกรอด
“ตายเตยอะไรกัน! อย่าเพิ่งตีตนไปก่อนไข้ ยังเหลือเวลาอีกครึ่งปีที่จะเปลี่ยนใจท่านพ่อ” พี่สาวบีบหน้าน้องสุดท้องด้วยความเอ็นดูระคนเป็นห่วงเป็นใย เซฟาริน่ามีนัยน์ตาสีฟ้ากลมโตเช่นมารดาซึ่งดูจะมีอำนาจในการช่วยสงบจิตใจได้อย่างประหลาด หล่อนเป็นหญิงสาวผู้มีท่าทีอ่อนหวานตรงข้ามกับเธอที่ได้ความคมเข้มมาจากบิดาสมัยหนุ่ม ๆ “หรือถ้าไม่มีทางอื่นจริง ๆ เจ้าจะทำแบบพี่ก็ได้”
“ด้วยการแอบเปลี่ยนตัวเจ้าบ่าวน่ะหรือ” ใช่แล้ว แม้เหตุผลจริง ๆ จะต่างกันอยู่สักหน่อยก็ตาม แต่เซฟาริน่านั้นก็ไม่ชื่นชอบการตกเป็นภรรยาของผู้ชายเช่นเดียวกับเธอ พี่สาวผู้นี้เลือกใช้วิธีหลีกเลี่ยงการปะทะกับองค์ราชาโดยประกาศแต่งงานกับเจ้าชายผู้พี่จากอาณาจักรดาราพราวทว่าในตอนเข้าพิธีจริง ๆ จะเข้าพิธีกับน้องสาวของเขาแทน วิธีนี้แม้จะดูสิ้นคิดไปหน่อย กระนั้นกฎหมายของดินแดนนี้ก็ตราไว้ชัดเจนว่า ‘ใครเข้าพิธีคนนั้นต้องรับผิดชอบ’ พูดง่าย ๆ ก็คือ หลังผ่านคืนเข้าหอไปแล้ว ต่อให้ท่านพ่อจะโวยวายขนาดไหนก็ทำได้แค่นั้นแหละ “ท่านพี่คิดว่าแผนการเดิมจะใช้ได้ผลถึงสองครั้งหรือไง กลัวว่าถึงคราวข้า ท่านพ่อจะสั่งแก้ผ้าดูไอ้จ้อนเจ้าบ่าวกลางงานพิธีเลยสิไม่ว่า”
“อาร์พิน่า!” เซฟาริน่าหน้าแดง เขกกะโหลกน้องสาวปากมากของตนหนึ่งที “เป็นเจ้าหญิงห้ามพูดแบบนี้นะ!”
“จ้า ๆ ” อาร์พิน่าแลบลิ้น “อีกอย่างนะท่านพี่ ในโลกนี้คิดว่าจะมีครอบครัวพี่สะใภ้ใจดีอย่างของพี่สักเท่าไหร่กันล่ะ เพื่อให้พี่กับพี่สะใภ้ได้แต่งงานกัน พ่อแม่กับพี่ชายฝ่ายนั้นถึงกับยอมเสียชื่อเสียงด้วยการเล่นละครหลอก ๆ หลอกท่านพ่อพวกเราแบบนี้ ข้าไม่เชื่อว่าของดี ๆ จะมีมากกว่าหนึ่ง ที่สำคัญท่านพี่ก็รู้ว่าข้าไม่ศรัทธาในการแต่งงาน”
“เจ้าแค่อยากมั่วกับสาวใช้ไปเรื่อย ๆ มากกว่า”
“ไม่ใช่แค่สาวใช้หรอก” อาร์พิน่าแสยะยิ้ม “ขอให้เป็นสาวงามเท่านั้นก็พอ ความจริงท่านพี่เองก็-”
“พอเลยย่ะ!” เซฟาริน่าเขกกะโหลกน้องสาวตนอีกรอบ “ล้อเล่นแบบนี้พอสักทีเถอะ ข้าเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของเจ้านะ แล้วข้าก็กำลังจะแต่งงานแล้วด้วย”
“โทษที ข้าอดไม่ได้น่ะ” อาร์พิน่าฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวยื่นหน้าเข้าไปจุ๊บปากเบา ๆ เซฟาริน่าหัวเราะคิกคักก่อนคว้าตัวเธอกอดแรง ๆ หนึ่งที อาร์พิน่าหลับตาพริ้ม ลอบสูดกลิ่นกายสาวหอมกรุ่นของพี่ตนด้วยความอาลัยอาวรณ์
“ข้าจะหาทางกล่อมท่านพ่อให้ได้” เซฟาริน่ามีท่าทางเหมือนนึกบางอย่างได้ “ตายล่ะ ข้ายังมีงานแต่งต้องไปเข้านี่นา! เจ้าเองก็เห็นแก่พี่ วันนี้เว้นไม่ออกไปเที่ยวเล่นสักวันแล้วกัน ให้ท่านพ่อเห็นเจ้าในพิธีสักหน่อย บางทีท่านอาจคลายโทสะต่อเจ้าลงบ้างก็ได้”
“เข้าใจแล้ว” อาร์พิน่าโบกมือตอบพี่สาวที่ยกชายกระโปรงขึ้นวิ่งหายลับหัวมุมทางเดินปราสาทไป
ดวงหน้ายิ้มแย้มพลันทาบทับด้วยเงาทะมึนของโทสะ หลังได้สงบสติอารมณ์วิเคราะห์สถานการณ์บ้างแล้ว อาร์พิน่าก็พอจะนึกสงสัยอะไรขึ้นมา การตัดสินใจครั้งนี้ของท่านพ่อออกจะเฉียบขาดเกินไป ทั้งเหี้ยมโหดแตกต่างจากลักษณะหมาเห่าไม่กัดเช่นปกติ ดูท่าความคิดนี้อาจจะไม่ใช่ของท่านพ่อก็เป็นได้กระมัง
ฉับพลันดวงหน้าเจ้าเล่ห์หนึ่งก็ลอยเด่นในห้วงความคิดของเจ้าหญิง
“สารเลว!” เธอสบถ
1
“เป็นฝีมือของเจ้า!!!” รองเท้าส้นสูงประดับอัญมณีข้างหนึ่งลอยเฉียดหัวชายหนุ่มร่างกำยำสูงใหญ่ไปนิดเดียว จอมปราชญ์เฮอร์มาเอี้ยวตัวหลบโดยไม่ต้องเหลือบมองด้วยซ้ำ ขณะที่เขากำลังนั่งอ่านม้วนกระดาษอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้มะค่าหรูหราตัวใหญ่
อาร์พิน่ากระแทกเท้าตึงตังเข้ามาในห้องทำงานจอมปราชญ์อันเป็นหัวใจของวิหารแห่งปรัชญา สถานที่ซึ่งรวบรวมองค์ความรู้ทั้งหมดของอาณาจักรธารพฤกษานับตั้งแต่มีการจดบันทึกทางประวัติศาสตร์เป็นต้นมา ความกราดเกรี้ยวขององค์หญิงวัยสิบเจ็ดปีขับไล่เหล่าปราชญ์ผู้รักสงบแตกกระเจิงไปคนละทิศทาง จะเว้นก็แต่ตัวหัวหน้าใหญ่อย่างเฮอร์มานี่แหละ
อาร์พิน่าเล็งรองเท้าอีกข้างในมือ แต่ก็ยังพลาดอีก ทั้งที่หมอนั่นไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองเธอด้วยซ้ำ
อย่าคิดว่าผู้เป็นถึงจอมปราชญ์ได้จะต้องแก่เสียจนเป็นชายชราหัวหงอกหนวดยาว เฮอร์มาอยู่ในวัยสามสิบต้น ๆ ผมสีน้ำตาลตัดรองทรงหล่อเหลา ใบหน้ายามเคร่งขรึมก็ดูหล่อเหลางามสง่า แต่บทกะล่อนก็เผยเสน่ห์เจ้าเล่ห์ยากจะมองข้ามได้ อันที่จริงต้องบอกว่าเฮอร์มาผู้นี้มีหน้าตาอย่างกับฝาแฝดของนาธาน ฟิลเลียน[1]สมัยอยู่ในทีวีซีรีส์เรื่องแคสเซิลซีซั่นแรก ๆ เป๊ะ ๆ ไม่สิ ต้องบอกว่าอีตานี่ก๊อปหน้าตาของนาธานมาใช้เลยต่างหาก
“หยุดทำเป็นมองข้ามหัวข้าสักที!” อาร์พิน่าจ้ำพรวดไปถึงโต๊ะทำงานและทุบเปรี้ยงเสียงดังก้องโถงที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือกับอุปกรณ์แปลก ๆ ทำจากทองเหลืองแห่งนั้น “ข้ารู้หมดแล้วว่าเป็นฝีมือของเจ้า! เฮอร์มีส!!!”
“รู้แล้วเจ้าจะทำยังไงล่ะ” เฮอร์มาเบือนสายตาจากม้วนกระดาษมาจับจ้องใบหน้าดุดันของอาร์พิน่า
“มันไม่ใช่หน้าที่ของเจ้าที่จะแทรกแซงชีวิตข้า!” เจ้าหญิงคำราม “ท่านพ่อส่งเจ้ามาเพื่อจับตาดูข้าเท่านั้น!”
“ก็ข้าเบื่อนี่นา” เฮอร์มาตอบเรียบ ๆ แบบที่ทำอาร์พิน่านึกอยากหยิบมีดเปิดซองจดหมายทิ่มหน้าหล่อ ๆ ของหมอนี่ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย “อีกอย่างซูสก็ไม่ได้กำหนดเป็นกฎชัด ๆ ด้วยว่าให้ข้าทำหรือไม่ทำอะไร”
“มันเป็นมารยาทต่างหาก!” อาร์พิน่าตะโกน “เป็นสิ่งที่เทพดี ๆ องค์หนึ่งกระทำต่อเทพที่ถูกลงโทษอีกองค์!”
“แต่ข้าไม่ใช่เทพที่ดีอะไรนัก เจ้าก็รู้นี่ว่าข้าคือผู้ดูแลหัวขโมย ข้าเคยขโมยวัวของเจ้าด้วยซ้ำ อพอลโล”
อาร์พิน่ากลอกตาอย่างเหนื่อยหน่าย รู้ดีว่าต่อให้สบถสาปแช่งไปอีกสักเท่าไหร่ก็ไม่มีประโยชน์ เธอจึงลากเก้าอี้นวมนุ่ม ๆ ตัวหนึ่งมานั่งตรงข้ามเฮอร์มาเสียเลย “เฮอร์มีส ขอล่ะ ข้ากับเจ้าต่างก็เป็นสหายกันมาหลายพันปีแล้ว ในเวลาที่ข้าลำบากเช่นนี้ก็ขออย่าได้กลั่นแกล้งข้าเพิ่มอีกเลย”
“กลั่นแกล้งงั้นหรือ นี่ข้ากำลังช่วยเจ้าอยู่นะ”
“ช่วยข้าหรือ ข้าไม่เห็นว่าการถูกบังคับให้แต่งกับหมูตอนอายุมากกว่าประมาณสามรอบจะเป็นการช่วยข้าตรงไหน และช่วยจากอะไรอีก?”
“ชีวิตเสเพลของเจ้ากำลังดึงเจ้าให้ตกต่ำ หากเจ้าต้องการการไถ่บาปเพื่อกลับไปโอลิมปัส นี่ก็ไม่ใช่วิธีที่ดีเลย” เฮอร์มาส่ายหน้าพลางเอ่ยอย่างนุ่มนวลมากขึ้นเมื่อเห็นว่าอาร์พิน่าไม่ได้คิดจะอาละวาดอีก เขาวางม้วนกระดาษลงบนโต๊ะก่อนให้ความสนใจกับเจ้าหญิงอย่างเต็มที่
“เจ้าคิดว่าข้ายังอยากกลับไปบนนั้นอีกหรือ” อาร์พิน่าถอนหายใจ
“บ้านยังไงก็เป็นบ้านแหละนะ” เฮอร์มายักไหล่ “แต่ถึงยังไงนี่ก็ไม่ใช่ปัญหาเดียวที่เจ้ากำลังจะมี”
“หมายความว่าไง”
“เจ้าว่าบิดาในชาตินี้ของเจ้าจะยอมปล่อยให้เจ้ามีชื่อเสียงว่าเสเพลเช่นนี้ต่อไปอีกนานแค่ไหนกัน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าท้ายที่สุดแล้วเจ้าจะถูกจับแต่งงานเป็นแน่ และก็ใช่ว่าจะเป็นการแต่งงานที่ดีเสียด้วย”
“แล้วมันใช่สาเหตุให้เจ้ายื่นมือมายุ่งด้วยไหม” อาร์พิน่าว่า
“ฟังข้าก่อนสิ” เฮอร์มาพูด “ถ้ารอถึงตอนนั้นเกรงว่าจะสายไปแล้ว บิดาเจ้าอาจสั่งให้เจ้าแต่งงานทันทีเลยก็เป็นได้ เช่นนั้นเจ้าจะทำยังไงล่ะ หนีออกจากวังงั้นหรือ ข้ารับประกันเลยว่า ข้าสามารถจับเจ้ากลับมาได้ภายในสี่ชั่วโมงเท่านั้น หรือต่อให้ข้ายอมปล่อยเจ้าไป เจ้าตั้งใจจะใช้ชีวิตหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไปตลอดหรือไง เจ้ากับข้าต่างก็รู้ดี เจ้าไม่อาจแอบซ่อนความเจิดจ้าของดวงตะวันได้ ไม่เกินครึ่งปี ข้าเชื่อว่าเจ้าต้องจนมุมแน่”
“หรือจะใช้โอกาสที่บิดาเจ้ายังไม่เกิดความคิดนั้นจริง ๆ นี้ชิงใส่ความคิดที่เป็นประโยชน์กับเจ้าเสียก่อน ในเมื่อผลลัพธ์คือต้องแต่งงานเหมือนกัน แต่คราวนี้เป็นไปในเงื่อนไขที่สะดวกกับเจ้ามากกว่า” เฮอร์มากล่าวต่อ “ข้ายื้อเวลาให้เจ้าได้หกเดือน ความจริงมันมากไปด้วยซ้ำหากถามข้านะ”
“เจ้ามีแผนการบางอย่าง” อาร์พิน่าหรี่ตาลง แววเจ้าเล่ห์บังเกิดบนดวงหน้าสวย
“แน่อยู่แล้ว เจ้าคิดว่าทำไมข้าจะต้องเลือกเล่นงานเจ้าในเวลานี้ด้วยล่ะ ทำไมไม่รอไปอีกสักปีหรือสองปีกัน นั่นก็เป็นเพราะมันกำลังจะเริ่มแล้วไงล่ะ”
“มัน?”
“การแข่งขัน พิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ที่จะมีขึ้นในทุก ๆ สิบปี”
“การแข่งขันอะไร- อ้อ เจ้าหมายถึง...”
เฮอร์มาฉีกยิ้มกว้าง “พิธีบูชามหาเทพดาร์ดาเรียนด้วยการเดินทางข้ามอาณาจักรในรูปแบบการแข่งขัน เห็นได้ชัดว่าไม่ว่าเทพเจ้าในมิติความเป็นจริงไหน ๆ ก็ดูจะชอบความรื่นเริงกันทั้งนั้น!”
[1] เนธาน ฟิลเลียน เคยรับบทเป็นเทพเฮอร์มีสในภาพยนตร์เรื่องเพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับ อาถรรพ์ทะเลปีศาจ ในปี 2013