โดยไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายมีโอกาสลุกขึ้น ตัวประหลาดกระโจนใส่โซลิด มัสเซิลและจิกกรงเล็บใส่อกซ้าย น่าจะมีเป้าหมายที่การควักหัวใจ ทว่าก่อนที่มันจะทำได้สำเร็จกำปั้นหนักหน่วงก็พุ่งสวนเข้ากลางใบหน้าแสยะยิ้มชวนขนลุกอยู่ตลอดเวลา ตัวประหลาดเงยหน้าทันควัน เอนหลังตัวแทบหักครึ่งเพื่อหลบหมัด ตีลังกาถอยออกห่างด้วยท่าทางแปลกตาทว่าสง่างามเพื่อหลีกหนีการยึดจับจากฝ่ามือใหญ่โต
โซลิด มัสเซิลพลิกตัวอยู่ในท่าหมอบต่ำ เลือดสีเขียวทะลักจากแผลกรงเล็บรอบข้อมือข้างที่ปูดโปน ตัวประหลาดยืนเท้าสะเอวส่งเสียงแหบ ๆ ฟังคล้ายหัวเราะ คลาร่าอ้าปากค้าง กระทั่งผู้ติดเชื้อกลายพันธุ์หนังเหนียวปืนกลเจาะไม่เข้าอย่างโซลิด มัสเซิลก็ยังถูกเจ้าตัวประหลาดนี่เรียกเลือดได้อย่างง่ายดาย
มันแข็งแกร่งขนาดไหนกันแน่...
“มัวรออะไรอยู่ ไปกันได้แล้ว!” คราวนี้เป็นทีคลาร่าบ้าง เธอกระตุกแขนบิ๊กเจเรียกสติเขาตอนที่สัตว์ประหลาดทั้งสองปะทะกันอีกครั้ง โซลิด มัสเซิลเป็นฝ่ายบุกโจมตีก่อน ภาพของรถถังก้อนเนื้อเบี้ยว ๆ บูด ๆ บวมเป่งพุ่งใส่ด้วยความเร็วสูงเขย่าขวัญแม้แต่กับผู้ไม่ได้อยู่ในเส้นทางการทำลายล้างตรง ๆ ไม่กล้าคิดเลยว่าหากเป็นมุมมองของตัวประหลาดหนังหุ้มกระดูกที่แค่ลมแรงหน่อยก็ปลิวได้แล้วซึ่งเป็นเป้าหมายการโจมตีโดยตรงจะเผชิญกับความน่าสะพรึงเพียงใดกัน
ทว่าตัวประหลาดผอมแห้งไม่หลบด้วยซ้ำ มันเลื่อนขาขวาไปด้านหลังเพื่อเป็นหลักยัน แล้วสิ่งเหลือเชื่อที่สุดก็บังเกิดขึ้นเมื่อตัวประหลาดเหวี่ยงหมัดต่อยสวนในวินาทีก่อนที่โซลิด มัสเซิลจะเข้าถึงตัว จากแขนที่ดูเหมือนไม่ทันแตะต้องก็ทำท่าจะหักครึ่งได้แล้วพลันขยายใหญ่ขึ้นถึง 10 เท่าในชั่วพริบตา เปลี่ยนความบอบบางเป็นแขนปูดโปนเช่นเดียวกับคู่ต่อสู้ของมัน
เสียงกระแทกกึกก้องกัมปนาท หมัดปะทะหมัดปลดปล่อยคลื่นรุนแรงจนต้นไม้รอบ ๆ ระยะประชิดแทบถูกกระชากขึ้นจากดินเลยทีเดียว
มนุษย์ผู้รอดชีวิตทั้งสามไม่อยู่รอดูอีกต่อไป พวกเขาแน่ใจว่าไม่ว่าผู้ชนะศึกนี้จะเป็นใครก็ไม่เป็นผลดีกับตนทั้งนั้น บิ๊กเจรีบไปประจำหลังที่จับรถเข็น เขากลับรถเรียบร้อยกำลังจะออกตัวตอนที่คลาร่าเลือกทำสิ่งบ้าบิ่นและโง่เง่าที่สุดที่คน ๆ หนึ่งจะตัดสินใจได้ในโลกซึ่งเต็มไปด้วยภัยอันตรายเช่นนี้ นั่นคือวิ่งตรงไปยังการต่อสู้ของสัตว์ประหลาดที่กำลังดุเดือดเลือดพล่าน
“ทำบ้าอะไรน่ะ คลาร่า!” เขาตะโกนเรียก
ไม่ เธอไม่ได้วิ่งเข้าไปร่วมวงหรืออะไรหรอก เผอิญว่าตอนนั้นเป็นจังหวะที่ตัวประหลาดจากห้องขังใต้ดินเป็นฝ่ายไล่ต้อนโซลิด มัสเซิลอย่างต่อเนื่องกระทั่งพวกมันออกห่างจากเธอไปมากกว่าสิบเมตร หมัดแล้วหมัดเล่าประเคนใส่เจ้าตัวกล้ามเนื้อจนผิวนอกแตกยับเลือดโชกไปหมด กำปั้นของตัวประหลาดขยายใหญ่ขึ้นเสี้ยววินาทีก่อนอัดเป้าหมาย แต่เมื่อมันชักมือกลับ แขนผิดรูปก็หดเล็กลงกลับคืนสู่สภาพจะหักมิหักแหล่ดังที่เคยเป็นในทันทีทันใด จากนั้นความบ้าพลังก็สลับไปยังแขนอีกข้างแทน
หญิงสาวพุ่งกระโจนไปคว้าปืนกลของมนุษย์กินคนที่ตกอยู่บนพื้นมาถือในมือ ก่อนม้วนตัวไปทางข้างเพื่อเปลี่ยนทิศทางแล้ววิ่งสุดฝีเท้ากลับมาหาบิ๊กเจกับลูซินด้า “เผื่อไว้ก่อนน่ะ”
บิ๊กเจส่ายหัว จ้องหญิงสาวอย่างตำหนิ “แล้วมีกระสุนอยู่ไหม”
“ยังเหลืออยู่” คลาร่าปลดแม็กกาซีนออกมาตรวจเร็ว ๆ ระหว่างเร่งฝีเท้าแซงรถเข็นขึ้นไปวิ่งเหยาะ ๆ ด้านหน้า เธอประทับปืนในท่าพร้อมยิงได้ทุกเมื่อสำหรับสถานการณ์เลวร้ายที่สุด กระนั้นก็นับว่ากลุ่มของพวกเธอมีโชคอยู่ เนื่องด้วยการปรากฏตัวของโซลิด มัสเซิลที่ขับไล่ซอมบี้ไปจากถนนจนหมด
มนุษย์ไม่ได้อยู่ ณ จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารอีกต่อไปแล้ว คลาร่าคิดถึงข้อความลายมือหวัด ๆ บนหน้าแรกของบันทึกกลุ่มอาลักษณ์วันสิ้นโลกในครอบครองของตน มันเป็นคำเตือนที่คอยย้ำเตือนทุกครั้งที่เธอเปิดอ่าน เหนือพวกเราเล็กน้อยคือซอมบี้ แต่กระทั่งซอมบี้เองก็ยังปรับตัวเพื่อหลีกหนีจากพวกมัน ...ผู้ติดเชื้อกลายพันธุ์
แล้วเจ้าตัวที่เธอเพิ่งปล่อยออกมาจากห้องขังใต้ดินล่ะคืออะไรกันแน่ ผู้ติดเชื้อกลายพันธุ์? หรือเป็นอะไรที่เหนือชั้นขึ้นไปอีก?
คลาร่าสลัดความสงสัยทั้งปวงทิ้งไป ด้วยเวลานี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการเร่งหาทางกลับที่หลบภัยก่อนรัตติกาลจะมาเยือนต่างหาก