หลังจากแยกกับพี่เก่ง ฉันก็เดินซื้อของกระจุกกระจิกไปเรื่อยเปื่อย ได้คาร์ดิแกนไหมพรมสีครีมหนึ่งตัว และผลไม้อีกนิดหน่อย แต่เป็นนิดหน่อยที่พอถือรวมกันแล้วหนักใช้ได้ ระหว่างที่กำลังจะกลับเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ฉันหยิบขึ้นมาดูก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้ฉันชะงักไป ถึงแม้ว่าจะแปลกใจไม่น้อย แต่ฉันก็ยังรับสายด้วยน้ำเสียงปกติ
“ว่าไง โทรมามีอะไรหรือเปล่า”
“พาย…เราเลิกกับแฟนแล้ว”
ประโยคนั้นทำให้ใจที่พยายามนิ่งมาตลอด เกิดแรงสั่นไหวขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
“เกิดอะไรขึ้น แล้วแกโอเคไหม” ฉันถามกลับไปตามสัญชาตญาณความเป็นห่วง
“ไม่ค่อยโอเคเท่าไร ขอไปหาแกได้ไหม”
ฉันเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบตกลงและส่งโลเคชั่นคอนโดไปให้
หนึ่งทุ่มตรง
ฉันกลับมาถึงคอนโดพอดีและเห็นบีมกำลังนั่งรออยู่ที่ล็อบบี้
บีมคือแฟนสมัยเรียนมัธยม เป็น puppy love และเป็นรักแรกของฉันด้วย เขาทั้งสูง ขาว หน้าตาออกแนวตี๋ ๆ จัดว่าหล่อ มีเสน่ห์ พูดเก่ง และค่อนข้างจะเนื้อหอม
เนื้อหอมจนฉันต้องเป็นฝ่ายเดินออกมาในวันนั้น
เราคบกันตอนสมัยเรียนมัธยมแต่บีมดันไปแอบคุยกับผู้หญิงต่างโรงเรียน ฉันอาจจะยังเด็กมาก แต่สิ่งเดียวที่รับไม่ได้ที่สุดคือความไม่ซื่อสัตย์ เลยเลือกขอเลิก ทั้ง ๆ ที่ยังรักอยู่เต็มหัวใจ
หลังจากผ่านมาหลายปี เราได้กลับมาเจอกันอีกครั้งตอนที่พวกเราเข้าเรียนมหาวิทยาลัยในฐานะเพื่อนของเพื่อน
เพื่อนของฉันดันสนิทกับบีมเลยพาเข้ากลุ่มเดียวกัน เราเลยกลับมาเป็นเพื่อนที่นาน ๆ เจอกันที แต่ไม่ค่อยได้คุย ไม่ได้ใกล้ชิดเหมือนเดิม เคยมีช่วงที่ฉันคิดถึงเรื่องกลับไปคบกับบีม แต่บีมก็มีแฟนอยู่ตลอด สุดท้ายเลยเลือกปล่อยทุกอย่างให้ผ่านไปจนถึงวันนี้
“อ้าวพาย ถือของมาเยอะเลย เดี๋ยวช่วยถือ” บีมทักทันทีที่เห็นฉัน แล้วก็รีบลุกขึ้นมาช่วยถือของ
“เลิกกันจริง ๆ ใช่ไหม ไม่งั้นแฟนแกจะมาแหกอกฉันนะ”
ฉันพูดออกไปแบบโวย ๆ เพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่แฟนของบีมจะหึงฉัน เรดาร์ผู้หญิงมันแรงกว่าที่คิด ทั้ง ๆ ที่ฉันไม่เคยคิดจะเป็นมือที่สามของใคร ไม่ใช่นิสัยฉันเลยจริง ๆ
“อื้อ เขาเพิ่งมาบอกว่าจะกลับไปหาแฟนเก่า เราเองก็ไม่รู้จะทำยังไง เพื่อนก็พากันไปขึ้นดอยหมด ทรายมันก็กำลังเดทอยู่กับแฟน เราเลยนึกถึงพายนี่แหละ ขอโทษนะที่มารบกวน”
บีมพูดไปสีหน้าก็หม่นลงจนฉันโกรธไม่ลงเอาซะเลย
“ช่างเถอะ ขึ้นห้องก่อนละกัน”
ฉันเดินนำเข้าไปในลิฟต์ทั้งที่ในใจเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า การเปิดประตูห้องให้เขาเข้ามาครั้งนี้ จะเป็นเรื่องที่ควรทำหรือเปล่า
บีมเปิดแอลกอฮอล์ที่ซื้อมาทันทีที่นั่งลงบนพื้นห้อง ฉันได้แต่มองเขานิ่ง ๆ บีมคงอยากหาที่พักใจในคืนแบบนี้และฉันเองก็ไม่อยากออกไปร้านเหล้าหรือที่ไหนอีกแล้ว แค่วันนี้ก็เหนื่อยพอแล้ว
“เสียใจมากเลยเหรอ…” ฉันเอ่ยถามหลังจากเก็บของเรียบร้อยแล้ว
“ก็ไม่รู้สิ” บีมตอบพลางหยิบถั่วเข้าปาก ก่อนจะยกกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่มอีกอึกใหญ่
“มันก็เจ็บนะ แต่ไม่อยากอยู่คนเดียวมากกว่า”
“แกไม่มีเพื่อนคนอื่นแล้วหรือไง”
“ไม่มีใครที่ฉันสนิทใจเท่ากับพายเลย”
แค่คำพูดเบา ๆ นั้น เหมือนมีอะไรบางอย่างระเบิดขึ้นในใจฉัน ความรู้สึกที่คิดว่าจบไปแล้ว กลับวนเวียนขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว
“แกก็เว่อร์ตลอดนั่นแหละ” ฉันหัวเราะกลบเกลื่อน
“วันนี้ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนแกเอง”
ฉันตบไหล่เขาเบา ๆ อย่างปลอบใจ บีมหันมามองด้วยแววตาเศร้าก่อนจะเอ่ยถามเสียงอ่อน
“เราขอค้างห้องแกสักคืนได้ไหม นอนที่พื้นตรงนี้ก็ได้…นะ”
น้ำเสียงออดอ้อนที่คุ้นเคย เสียงแบบนี้แหละที่ในอดีตฉันเคยใจอ่อนให้เสมอ และวันนี้ฉันก็ยังแพ้มันอีกครั้ง
“ได้สิ แกนอนโซฟาละกัน…”
เราดื่มกันจนดึก ก่อนจะแยกย้ายไปอาบน้ำเตรียมตัวนอน ฉันเก็บขยะ จัดโซฟาให้เรียบร้อย จังหวะเดียวกันกับบีมที่อาบน้ำเสร็จพอดี
ทำไมไม่ใส่เสื้อ!
ฉันรีบหันหลังให้ทันทีก่อนจะโวยวายเสียงดัง
“แกไปใส่เสื้อเลยนะ!!”
“เราไม่ชอบใส่เสื้อตอนนอนน่ะ”
เสียงนั้นดังขึ้นใกล้กว่าที่คิดพร้อมกับลมหายใจอุ่น ๆ ที่รดลงมาที่ตรงต้นคอ ฉันตกใจจนเผลอหันกลับไป และหน้าฉันก็ชนเข้ากับอกของบีมอย่างแรง ร่างฉันเกือบหงายหลังแต่บีมคว้าเอวฉันไว้ได้ทัน
ตอนนี้ตัวเราอยู่ชิดติดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะของหัวใจ ฉันเองก็ไม่ได้ใกล้ชิดเขามานานมากแล้ว บีมในตอนนี้ไม่ใช่เด็กผู้ชายสมัยมัธยมอีกต่อไป เขาเป็นผู้ชายที่โตเต็มวัย รูปร่างแข็งแรง กล้ามเนื้อที่เห็นชัดจากการออกกำลังกาย ผิวใสสะอาด บ่งบอกถึงการดูแลตัวเองอย่างดีและกลิ่นหอมนั้นไม่ใช่กลิ่นครีมอาบน้ำของฉันแต่เป็นกลิ่นกายของผู้ชายคนหนึ่งที่ฉันเคยหลงรัก
และทั้งหมดนี้กำลังทำให้เลือดในร่างกายฉันสูบฉีดราวกับว่าฉันกำลังเดินเข้าไปติดกับดักของตัวเอง ความน่าหลงใหลของบีมบวกกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้เราไม่มีสติมากพอจะห้ามใจ เราอยู่ใกล้กันเกินไป สายตาที่มองกันเหมือนโหยหาอะไรบางอย่าง ก่อนที่บีมจะกดริมฝีปากลงมาที่ปากของฉันอย่างแผ่วเบาและนุ่มลึก
ฉันเผลอกำผมที่ยังเปียกหมาดของเขาโดยไม่รู้ตัว มันเหมือนว่าฉันอยากจะใกล้ชิดกับเขามากกว่าที่เป็นอยู่ ในขณะเดียวกันมือของบีมก็โอบรัดแผ่นหลังฉันไว้แน่นราวกับกลัวว่าฉันจะหลุดหายไปอีกครั้ง
เราจูบกันเนิ่นนานจนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น เหมือนทุกอย่างถูกดึงกลับสู่ความเป็นจริงในเสี้ยววินาที เราผละออกจากกันแทบจะในทันที
“ฉัน…ไปนอนก่อนนะ”
ฉันที่ตั้งสติขึ้นมาได้ ก็รีบพูดตัดบทก่อนจะเดินเข้าห้องนอนและล็อกกลอนทันที ก่อนจะยืนพิงประตู และพยายามสงบใจท่ามกลางเสียงโทรศัพท์ที่ยังดังไม่หยุด
ฉันจะหยิบมันขึ้นมาดู และในวินาทีนั้นหัวใจฉันก็เต้นแรงยิ่งกว่าเดิม เพราะชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ ‘พี่เก่ง’