หลังจาก Bad Day ครั้งนั้น ก็ทำฉันซึมเป็นหมาหงอยอยู่เกือบอาทิตย์เต็ม ๆ แม้ตอนนี้หัวใจจะยังมืด ๆ หม่น ๆ อยู่บ้าง แต่ชีวิตมนุษย์เงินเดือนมันก็ต้องเดินหน้าต่อ
โชคดีที่วันนี้เป็นวัน WFH ไม่งั้นสภาพโทรม ๆ คล้ายซอมบี้ของฉันคงสร้างความหวาดผวาให้กับคนทั้งทีมแน่ ทั้งเรื่องพี่เก่ง ทั้งเรื่องพี่นิวรวมกันทำเอาฉันแย่จนไม่อยากลุกจากเตียงด้วยซ้ำ
ตึ๊ง ตึง
เสียงแจ้งเตือนจาก Microsoft Teams ดังขึ้น
ป็อปอัปแจ้งเตือนข้อความแสดงชื่อพี่เอ้เด้งขึ้นมา
พี่เอ้: น้องพายครับ ตอนบ่ายเรามีประชุมระบบ WUR นะครับ พอดีมี Requirement มาใหม่
ฉัน: ค่ะพี่เอ้ พายเห็นในตารางแล้วค่ะ
พี่เอ้: พี่จะรบกวนให้น้องพายทำ Spec คร่าว ๆ ไว้หน่อยนะครับ พี่เก่งต้องใช้ประเมิน Manday เบื้องต้นครับ
คำว่า ‘พี่เก่ง’ ที่โผล่ขึ้นมาบนหน้าจอ เหมือนมีใครมากดปุ่มรีเฟรชหัวใจฉันทันที ฉันรีบเปิดตารางประชุมอีกรอบเพื่อเช็กให้แน่ใจ และใช่ มีเขาอยู่ในรายชื่อจริง ๆ หัวใจฉันเต้นดังยิ่งกว่าเสียงแจ้งเตือนเครื่อง server ล่ม
พี่เอ้: น้องพายพอจะทำทันไหมครับ
ฉัน: อ๋อ ทันค่ะ เดี๋ยวพายลองดูนะคะพี่
แต่ในใจคือฉันนั้น
กรี๊ดดดดดดดด!!!
ถึงแม้ว่าเขาจะมีคนคุยอยู่แล้ว...
แต่ฉันก็ยังหยุดหวั่นไหวกับเขาไม่ได้เลยจริง ๆ ฉันจึงใช้เวลาช่วงเช้ารวบรวม Requirement ที่ได้มาจากพี่เอ้ แล้วจัดทำ Technical Spec1 แบบคร่าว ๆ แม้มือจะทำงานแต่หูรอฟังเสียงแจ้งเตือนประชุม ส่วนตาก็เหลือบไปดูนาฬิกาทุกห้านาที ไม่ต่างจากเด็กที่รอคอยเวลาเลิกเรียน
13:30 น. ประชุมระบบ WUR
"สวัสดีครับ” พี่เอ้กล่าวทักทาย
“เมื่อวันศุกร์เอ้ได้รับ Requirement ขอ CR2 ของระบบ WUR มา เลยขอนัดคุยกับทุกคนเพื่อจัดทำเอกสารนะครับ”
พี่เอ้อธิบายส่วนของ Business Requirement3 ก่อนส่งต่อให้ฉัน
ฉันเล่า Technical Spec แบบมืออาชีพสุดชีวิต เพราะรู้ว่ามีคนคนนั้นกำลังนั่งฟังอยู่
“โอเคครับ ทาง Dev มีคำถามไหมครับ” พี่เอ้ถามเมื่อฉันพูดจบ
และทันใดนั้น เสียงที่ฉันคิดถึงที่สุดก็ดังขึ้น…
“พี่โอเคนะ”
เสียงนุ่ม ๆ ทุ้ม ๆ ที่ฉันไม่ได้ยินมาเกือบสัปดาห์ มันดังทุ้มเข้ามาในใจฉันเหมือนเสียงนาฬิกาปลุกในเช้าวันใหม่ที่สดใส
“Technical Spec มีรายละเอียดครบถ้วนดีนะครับ พี่ว่าน่าจะประเมิน Manday ให้เอ้ได้ไม่ยาก”
พี่เก่งชมงานฉัน ตอนนี้หัวใจฉันเต้นแรงยิ่งกว่าคลื่นอินเทอร์เน็ต 5G เสียอีก ถ้าไม่ใช่ประชุมออนไลน์ ทุกคนคงเห็นฉันลงไปนอนกลิ้งม้วนอยู่กับผ้าห่มแล้ว
“งั้นพี่ขอกลับไปประเมินก่อนนะครับ เดี๋ยวส่งให้พรุ่งนี้”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงใจดีเหมือนเดิม
จบประชุม แต่ฉันยังไม่จบ ฉันยังคงยิ้มไม่หยุดเลยด้วยซ้ำ ความเศร้าที่ค้างอยู่ทั้งสัปดาห์เหมือนถูกลบออกจากระบบทันที ด้วยประโยคชมงานเพียงประโยคเดียวของพี่เก่ง
โอ๊ยยย นี่มันอาการคนแอบชอบที่หนักมากแล้วใช่ไหมเนี่ย…
และแล้ว วันเข้าออฟฟิศก็เวียนกลับมาถึงอีกครั้ง วันที่ฉันตั้งตารอที่สุดของสัปดาห์ ก็แหมจะได้เจอพี่เก่งทั้งที ใครจะไม่ดีใจล่ะ!
ฉันเดินเข้าตึกด้วยสีหน้าเบิกบานจนต้องสั่งให้ตัวเอง
‘ใจเย็น ๆ หน่อยนะยายพาย เดี๋ยวโป๊ะแตก!’
วันนี้พิเศษขึ้นไปอีกเพราะพี่เอ้ชวนฉันไปกินข้าวกับแก๊ง Dev ส่วนสมาชิกก็มีทั้ง พี่เก่ง (สุดที่รักของฉัน) พี่มิกซ์ หนุ่มสูงยาวเข่าดีที่พูดทีเสียงดังแบบสามโต๊ะหัน พี่แฮน หนุ่มตี๋ผิวขาว ตาสระอิ ยิ้มทีคือโลกสดใส และพี่เต๋า หนุ่มแว่นมาดนิ่ง พูดน้อยแต่เวลาพูดคือมีสาระสุด ๆ
พวกเรายกขบวนกันไปที่โรงอาหารของบริษัท บรรยากาศบนโต๊ะเต็มไปด้วยเสียงคุยทั้งเรื่อง Tech คอม เกมและหนัง ฉันเองก็พอแทรกไปได้บ้าง แม้ไม่เก่งมากแต่ก็พอเข้าผสมวงได้อยู่
จนกระทั่ง…
“เก่ง สรุปได้คอนโดยังวะ” พี่มิกซ์ถามขึ้นมาขณะกำลังคีบลูกชิ้นทอดเข้าปาก
เรดาร์ของฉันพุ่งขึ้นทันทีแบบอัตโนมัติ เหมือนมีเสียง ติ๊ง! ดังในหัว
พี่เก่งเงยหน้าจากจานข้าวก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนุ่ม ๆ
“ยังเลย ราคาเกินงบน่ะ คิดว่าจะค่อย ๆ หาดูไปก่อน”
โอ้โห! นี่มันโอกาสทองที่ฟ้าเปิดชัด ๆ ฉันรีบตั้งท่ารับทันที
“พี่เก่งหาคอนโดแถวไหนหรอคะ” ฉันถามแบบพยายามปกติที่สุดในชีวิต
“แถวลาดพร้าวครับ อยากได้ใกล้ ๆ ที่ทำงาน น้องพายพอจะมีแนะนำไหมครับ”
คุณพระ! นี่คือโมเมนต์ที่ฉันนึกออกทันทีว่า เพื่อนฉันกำลังขายคอนโดอยู่นี่นา!!
“มีค่ะ ๆ เพื่อนพายกำลังจะขายอยู่พอดีเลยค่ะ” ฉันแอบอมยิ้มแบบห้ามไม่ได้
“เพื่อนพายจองไว้แล้ว แต่สุดท้ายจะไปซื้อบ้านแทนน่ะค่ะ พี่เก่งสนใจไหมคะ เดี๋ยวพายติดต่อให้ได้นะคะ”
พี่เก่งนิ่งคิดไปหนึ่งวินาที ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ
“อืม…น่าสนใจนะครับ รบกวนน้องพายด้วยนะ”
เขาส่งยิ้มบาง ๆ ที่ทำหัวใจฉันเต้นแรงในทันที ฉันพยายามเก็บอาการทุกทิศทาง ทั้งที่ข้างในใจ ตัวฉันกลิ้งไปแล้วสามตลบ
“งั้น…พายขอไลน์พี่เก่งไว้ได้ไหมคะ จะได้ส่งรายละเอียดให้”
เขายื่นโทรศัพท์ที่หน้าจอกำลังแสดง QR Code มาให้ฉันสแกนเพื่อเพิ่มเพื่อน
ฉันค่อย ๆ สแกนแบบมือไม่สั่นแต่เท้าจิกพื้นไปแล้วสิบรอบ
ปิดจ็อบ ได้ไลน์พี่เก่งมาแล้ว!!
โอ๊ยยย เขินจะตายอยู่แล้ว