เช้าวันนี้อากาศเย็นกว่าปกติจนฉันต้องกระชับเสื้อคลุมไหมพรมให้แน่นขึ้นเพื่อเพิ่มความอบอุ่น
นี่ก็ครบหนึ่งอาทิตย์แล้วตั้งแต่ฉันย้ายทีม ทุกคนในทีมใจดีและน่ารักกับฉันมาก แม้ส่วนใหญ่จะไม่ได้เจอหน้ากันเพราะทีมเรา WFH1 เป็นหลัก แต่การทำงานก็ยังลื่นไหลดีไม่มีสะดุด
วันพุธทุกคนในทีมจะเข้าออฟฟิศพร้อมหน้าพร้อมตากันและมักจะหาเรื่องไปกินเลี้ยงกันเสมอ วันนี้ก็ได้ยินแว่ว ๆ ว่ามีร้านชาบูเปิดใหม่ใกล้บริษัท แล้วทุกคนก็ลงความเห็นว่า
“เย็นนี้ไปลองกันไหม”
แค่นึกภาพกองอาหารตรงหน้า ฉันก็เผลอลูบท้องน้อย ๆ ของตัวเอง แล้วความรู้สึกผิดก็ตามมา ฉันคงต้องหาเวลาไปออกกำลังกายจริงจังแล้วสินะ
กรุ๊ง กริ๊ง
เสียงกระดิ่งร้านกาแฟหน้าตึกดังขึ้นทันทีที่ฉันก้าวเข้าไป วันนี้ก็เหมือนทุกวัน ฉันเริ่มต้นเช้าวันใหม่ด้วยกาแฟกับแซนด์วิชจากร้านเดิมที่แสนคุ้นเคย
“อเมริกาโน่น้ำส้มกับแซนวิชทูน่าค่ะ” ฉันสั่งกับแคชเชียร์ก่อนสแกนจ่ายเงิน
“เรียบร้อยค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ”
ฉันเดินไปนั่งรอตรงเคาน์เตอร์ริมหน้าต่าง มองดูบรรยากาศของบริษัทยามเช้า มันทำให้หัวใจรู้สึกเบาสบายอย่างบอกไม่ถูก
รอไม่นาน พนักงานก็ขานออเดอร์ของฉัน ฉันรับแก้วกาแฟพลางแกะหลอดไปด้วย แล้วจู่ ๆ กลิ่นหอมที่คุ้นเคยก็ลอยมาแตะจมูก คราวนี้ชัดเจนยิ่งกว่าทุกครั้ง กลิ่นที่สะอาดและให้ความรู้สึกที่อบอุ่น นุ่ม ละมุน จนจู่ ๆ หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
กลิ่นนี้ทำให้ฉันนึกถึงบรรยากาศริมทะเลยามเช้า ลมอุ่น ๆ ที่พัดผ่านใบหน้า เสียงคลื่นเบา ๆ ที่ซัดเข้าฝั่งอย่างสม่ำเสมอ
ความรู้สึกที่สงบ และความอบอุ่นอันแปลกประหลาดที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน ฉันหันหน้าไปตามกลิ่นอย่างเผลอตัว สิ่งแรกที่ปรากฏขึ้นในสายตาก็คือ ร่างสูงโปร่งของผู้ชายคนหนึ่ง เขาสวมเสื้อยืดสีขาวที่ดูสะอาดตา กรอบแว่นสีใสสะท้อนรับแสงอ่อน ๆ ของร้านกาแฟ
แต่ไม่อาจบดบัง ‘ดวงตากลมโตคู่นั้น’ ที่ดูนุ่มลึกราวกับจะเก็บทุกแสงในเช้านี้เอาไว้
เหมือนเวลาหยุดเดินไปชั่วขณะ เสียงผู้คนในร้านหายไป เหลือเพียงจังหวะหัวใจที่ดังกว่าปกติของฉัน แล้วเขาก็หันมาสบตาพอดี แค่หนึ่งวินาทีแต่กลับให้ความรู้สึกยาวนาน เหมือนโดนใครบางคนแตะปุ่มความรู้สึกที่ไม่เคยรู้ว่ามีอยู่มาก่อน
ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเหมือนถูกปลุกจากความฝัน ก่อนจะรีบหันหน้าหนีเพื่อเรียกสติกลับมา
ใจเย็นก่อนยายพาย ตั้งสติหน่อยสิ!
ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองอีกครั้ง ทว่าร่างสูงนั้นกำลังเดินออกจากร้าน แผ่นหลังกว้างนั้นค่อย ๆ หายลับไปพร้อมกับบานประตูที่ปิดลง
ความเงียบแปลก ๆ เข้ามาแทนที่หัวใจของฉันในวินาทีนั้น ทั้งสับสนและเสียดาย เหมือนเพิ่งพลาดอะไรบางอย่างที่สำคัญไปอย่างบอกไม่ถูก
ฉันมองประตูร้านที่ปิดสนิทอยู่อีกหลายวินาที แล้วความคิดหนึ่งก็แล่นขึ้นมาอย่างแน่นอนกว่าครั้งไหน ๆ
ถ้าฉันได้เจอเขาอีก ครั้งหน้าฉันจะต้องคุยกับเขาให้ได้