“สวัสดีค่ะ พี่แจงใช่ไหมคะ หนูชื่อพายค่ะ เพิ่งย้ายมาทีมนี้วันแรกค่ะ” ฉันเอ่ยแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงสุภาพปนตื่นเต้นเล็กน้อย
ผู้หญิงตรงหน้าหันมามองฉันพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่ทำให้ความเกร็งหายไปครึ่งหนึ่งทันที
‘พี่แจง’ ผู้หญิงวัยห้าสิบกลาง ๆ รูปร่างอวบเล็กน้อย ผิวไม่ขาวมาก แต่ดูสุขภาพดี ผมดัดลอนยาวประบ่าสีน้ำตาลเข้ม มีเส้นสีขาวแซมประปราย ช่วยทำให้ลุคของพี่แจงดูนุ่มนวล อบอุ่น และเป็นกันเอง จนฉันเผลอคิดว่า นี่แหละ ‘คุณแม่ของทีม’ อย่างที่ใคร ๆ เล่าไม่มีผิดเลย
“สวัสดีจ้ะน้องพาย มาแต่เช้าเลยนะ ยินดีต้อนรับสู่ทีมพี่จ้ะ”
พี่แจงยิ้มกว้างอย่างใจดีแบบที่ทำให้คนใหม่อย่างฉันรู้สึกผ่อนคลายลงได้ในทันที
พี่แจงมีตำแหน่งเป็น IT Specialist ของทีมที่คอยดูแล Business Requirement จากผู้ใช้งานก่อนจะส่งต่อให้ฝั่งวิเคราะห์ระบบ
เรียกง่าย ๆ คือ ถ้าองค์กรมีความต้องการอะไร พี่แจงคือคนที่จะถอดความต้องการนั้น ให้เป็นรูปเป็นร่างก่อนจะถึงมือฉันที่จะทำให้กลายเป็นภาษาทางเทคนิค
“น้อง ๆ คนอื่นยังไม่มากันเลยจ้ะ วันนี้เขาคงเข้าออฟฟิศสายกันนิดนึง” พี่แจงหัวเราะเบา ๆ
“ส่วนพี่ ๆ Senior น่ะ วันนี้เค้ามี Workshop กัน น่าจะไม่ได้เจอจ้ะ เสียดายเหมือนกันนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะพี่แจง ไว้เจออาทิตย์หน้าก็ได้ค่ะ”
ฉันยิ้มตอบ ไม่อยากให้พี่แจงรู้ว่าฉันแอบโล่งนิด ๆ ที่ไม่ต้องเจอผู้คนมากมายในวันแรก
“งั้นเดี๋ยวพี่พาน้องพายไปที่โต๊ะก่อนนะจ๊ะ จะได้เล่าเรื่องงานกับทีมให้ฟังคร่าว ๆ ก่อน”
พี่แจงพูดพร้อมกับออกเดินนำไปที่โต๊ะทำงานริมหน้าต่าง ฉันสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ อีกครั้ง รู้สึกได้เลยว่านี่อาจจะเป็นทีมที่ฉันจะอยู่ได้แบบไม่กดดันอย่างที่หวังจริง ๆ
“เลิกงานแล้วววว…”
ฉันพูดออกมาอย่างเหนื่อยล้าเมื่อเห็นเวลาในหน้าจอมือถือแสดงเวลา 18.00 น. วันแรกของฉันกับทีมใหม่จบลงไปอย่างราบรื่นกว่าที่คิดไว้มาก
ย้อนไปถึงเมื่อตอนกลางวัน พี่แจงพาทุกคนไปเลี้ยงต้อนรับฉันที่ร้านส้มตำติดแอร์เจ้าดังในย่านนี้ อาหารอร่อยจนฉันรู้สึกเหมือนตัวเองได้ชาร์จพลังกลับมาครึ่งหนึ่ง แถมพี่แจงยังช่วยแนะนำสมาชิกในทีมให้รู้จักทีละคน
หลัก ๆ คือ พี่เอ้ BA1 ที่จะทำงานกับฉันโดยตรง พี่เอ้เป็นผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง สุภาพ คุยง่าย ใจดี เสียงก็นุ่มจนรู้สึกว่าคนนี้แหละน่าจะช่วยให้ยูเซอร์เชื่อฟังทุกอย่างที่เราขอได้แน่ ๆ
จากนั้นก็มี Developer อีกหลายคนที่เข้ามาทักทาย ทุกคนดูเป็นกันเอง และน่าจะต้องร่วมมือกันในโปรเจกต์ต่าง ๆ เพราะทีมเรามีระบบหลักไม่เยอะนัก
แต่นั่นก็หมายความว่า ฉันต้องเรียนรู้ทั้งหมดนั่นด้วย ฮึบ!
และในช่วงบ่ายฉันใช้เวลาเกือบทั้งหมดไปกับการศึกษาระบบหลัก 2–3 ระบบ จนรู้ตัวอีกทีคือสมองล้า เหมือนแบตโทรศัพท์เหลือ 5% แล้วขึ้นเตือนว่า Battery Low – Please charge immediately
‘อยากวาร์ปไปที่เตียงจังเลย’ ฉันคิดในใจระหว่างเก็บของกลับบ้าน ในขณะที่กำลังคว้ากระเป๋า เสียงสนทนาจากฝั่ง Dev ก็ดังขึ้นมาให้ได้ยินแบบพอดี
“กลับยังไงอ่ะพี่มิกซ์”
“เดี๋ยววันนี้กลับกับเก่งอ่ะ”
“อ้าว! พี่เก่งไป workshop ไม่ใช่เหรอ”
“เดี๋ยวเก่งกลับมาเอารถที่ออฟฟิศน่ะ”
“อ๋อ โอเคครับ เดี๋ยวผมกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับ”
ฉันชะงักเล็กน้อย เพราะนี่เป็นบทสนทนาแรกของฝั่ง Dev ที่ฉันเพิ่งได้ยินหลังจากนั่งทำงานมาทั้งวัน ทุกคนดูนิ่ง สงบ เน้นทำงานกันไปเรื่อย ๆ แต่มีระเบียบ
ทีมนี้ดูไม่วุ่นวายดีจัง…
ฉันกล่าวลาพี่แจงและคนอื่น ๆ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟฟ้าเพื่อตรงกลับบ้าน ในสภาพหมดแรงเต็มที่ ระหว่างที่เดินฉันคิดแค่เรื่องเดียว
“คืนนี้กินอะไรดีนะ… หิวจัง”
จบวันแรกแบบเรียบง่าย แต่ทำให้ใจเบาลงกว่าที่คิดไว้เยอะเลย