“เดี๋ยวนี้พี่ตฤณเจ็บแทบจะสัปดาห์เว้นสัปดาห์เลยนะคะ ระวังหน่อยก็ดีน้องเป็นห่วง”
วรดาบ่นใส่ตฤณขณะที่ออกจากห้องตรวจของหมอนัทภัทร โดยมี ดร.ฮันส์ ชไนเดอร์เดินออกมาพร้อมกันด้วย
“รอบนี้ไม่ได้เจ็บมากหรอกแค่ตึงๆมา 2 วัน พี่ให้หมอประจำทีมชาติช่วยดูให้ตั้งแต่จบเกมกับญี่ปุ่นแล้ว”
ตฤณบอกกับจิตแพทย์สาวเพื่อให้เธอสบายใจขึ้นทว่ากลับถูก ดร.ฮันส์พูดสวนขึ้นมา
“จะเจ็บเล็กน้อยอะไรก็ช่าง ต่อไปนี้ฉันกับทีมงานคงต้องดูแลนายใกล้ชิดกว่าเดิมแล้วล่ะ”
เสียงดังราวกับพ่อดุลูกแต่แววตาแฝงด้วยความห่วงใย ชายชราชาวเยอรมันรู้ดีว่ารูปแบบการเล่นของตฤณนั้นมีความเสี่ยงแค่ไหน
“ฝากด้วยนะคะด็อกเตอร์ พี่ตฤณเนี่ยบางทีก็ดื้อซะเหลือเกิน”
“ไม่ต้องห่วงหรอกหมอ ฉันจะคอยดูแลให้ดีที่สุด แต่วันนี้ฝากเธอช่วยพาเขาไปส่งบ้านหน่อยก็แล้วกัน ไม่ก็พาไปไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ยิม”
ดร.ฮันส์ดูเหมือนจะมีงานสำคัญจึงรีบปลีกตัวออกไปโดยร่ำลาเพียงสั้นๆ ไม่เปิดโอกาสให้วรดาตอบรับหรือปฏิเสธใดๆ แต่เธอก็รู้สึกดีที่จะได้มีโอกาสอยู่กับตฤณในช่วงเวลาของวันนี้
“อืม....น้องรู้นะว่าชวนพี่ไปไหนก็คงไม่ไปแน่ๆ เอาว่าวันนี้ทีมเรามีแข่งกลางสัปดาห์ด้วยนี่นะน้องจำได้ บอลถ้วยเอเซียใช่ไหมคะ”
ตฤณได้ฟังวรดาพูดถึงเกมฟุตบอลก็นึกแปลกใจ เพราะเธอเคยพูดเสมอไม่ค่อยได้ติดตามกีฬาโดยเฉพาะฟุตบอลมากนัก แต่คราวนี้กลับรู้โปรแกรมแข่งขันอย่างละเอียด
“จะชวนพี่รึ?”
“ค่ะ....จริงๆน้องอยากเข้าไปเชียร์พี่ตฤณทุกเกมอยู่แล้วถ้าไม่ติดงาน วันนี้ก็จองตั๋วไว้แล้วแต่มีใบเดียว คงต้องหาเพิ่มให้พี่แล้วล่ะ”
วรดาจัดการเปิดเว็ปไซด์ซื้อตั๋วอย่างคล่องแคล่ว เธอตัดสินใจซื้อเพิ่มอีก 3 ใบและชวนเพื่อนอีก 2 คนไปด้วยเพื่อไม่ให้ตฤณถูกมองว่าไปกับเธอ 2 คน
“น้องขอชวนเพื่อนไปด้วย 2 คนนะคะ เป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกันนี่แหละ เขากรี๊ดพี่ตฤณมากเลยค่ะ”
ตฤณทำตัวไม่ถูกที่ได้ยินว่ามีผู้หญิงมาชื่นชอบตนเอง แต่ก็ตอบตกลงไปโดยไม่ขัดข้อง เขาจึงขอตัวไปรอจิตแพทย์สาวที่ร้านกาแฟใกล้กับสนามเพราะเวลาของการแข่งขันจะเริ่มช่วง 6 โมงเย็นยังเหลือเวลาอีกกว่า 3 ชั่วโมง
“เบื่อกับการที่เป็นคนดูข้างสนามชะมัด แต่เราก็ฝืนเกินไปในทุกเกมจริงๆ”
ตฤณนั่งบนอัฒจันทร์ของสนามริเวอร์ไซด์เพื่อรอชมเกมการแข่งขันที่ใกล้จะเริ่มในอีกไม่ถึง 1 ชั่วโมง ทีมเจ้าพระยาบราโว่ต้องพบกับทีมกังวอน ยูไนเต็ดทีมแกร่งจากเกาหลีใต้ ซึ่งกำลังลุ้นทำคะแนนเข้ารอบเช่นกัน
“รายชื่อออกมาแล้วเหรอคะพี่ตฤณ ใครลงบ้างเอ่ย?”
วรดาถามด้วยความสนใจเมื่อเห็นตฤณหน้านิ่วคิ้วขมวดดูจอโทรศัพท์มือถืออยู่ ซึ่งเธอเห็นอยู่ว่าเป็นรายชื่อของทั้ง 2 ทีมวันนี้
“อืม วันนี้เพชรเขาลงมาแทนพี่ล่ะ ก็น่าจะไว้ใจได้อยู่ ”
“วันนี้เล่น 4-3-3 ใช่ไหมคะ?”
ตฤณยิ้มให้ด้วยความประหลาดใจว่าน้องสาวคนสนิทรู้เรื่องฟุตบอลมากขึ้นเรื่อยๆ ผิดกับเมื่อก่อนที่เขาคุยกับเธอได้ทุกเรื่องยกเว้นฟุตบอล
“เก่งขึ้นนะเราน่ะ มองออกด้วยว่าแผนการเล่นเป็นยังไง”
“ฮ่าๆๆ ไม่หรอกค่ะ นอกเห็นเขาเขียนไว้ข้างบนรูปผังการเล่นก็เลยพูดไปเผื่อจะดูเท่ขึ้นบ้างน่ะค่ะ”
จิตแพทย์สาวทำหน้าทะเล้นใส่ราวกับช่วงที่รู้จักกันสมัยมัธยม ทำเอาตฤณอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อยกับความน่ารักสดใสของเธอ
“แต่ 4 คนนั่นปกติเขาพูดภาษาอะไรกันคะ”
วรดาชี้ไปที่มิเกล, เรย์น่า, ติอาโก้ และนูโน่ ที่จับกลุ่มคุยกันขณะทำการอบอุ่นร่างกาย
“เอาจริงๆก็พูดภาษาตัวเองกันนั่นล่ะ ติอาโก้กับนูโน่พูดโปรตุเกส ส่วนเรย์น่ากับคุณมิเกลพูดสเปน เขาก็พอสื่อสารกันรู้เรื่องนะ ถึงส่วนใหญ่จะเถียงกันอยู่บ้างก็เถอะ”
“จริงสิคะ แต่น้องพอรู้เลยว่าคนที่ชอบเถียงคือใคร”
ตฤณหัวเราะขึ้นแทบจะทันทีที่วรดาชี้ไปที่เรย์น่า กองหน้าชาวสเปนที่นำโด่งเป็นดาวซัลโวไทยลีกในขณะนี้
“น้ำค้างเดาถูกตัวแล้วล่ะ แต่หมอนี่จริงๆก็ไม่มีอะไรหรอก เป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่งเลยนะ”
ทั้งคู่คุยกันอยู่พักใหญ่เพื่อรอเวลาเกมเริ่ม จนกระทั่งเสียงเพลงธีมของการแข่งขันดังขึ้นเป็นสัญญาณของการเดินลงสนามของทั้ง 2 ทีม บรรยากาศก็เริ่มคึกคักในทันที กองเชียร์ที่มากันเกือบเต็มความจุ แม้ทีมดังจากเกาหลีใต้จะดร็อปผู้เล่นคนสำคัญหลายคนเพราะสถานการณ์ในลีกตนเองยังลุ้นแชมป์อยู่ ขณะที่ตารางลีกเฟสของ ACL Elite พวกเขายังอยู่ในกลุ่มนำ ทำให้โค้ชคิมจีวอนกล้าที่จะใช้นักเตะเกาหลีใต้ทั้งหมดลงเป็น 11 ตัวจริง
“คู่แข่งไม่เอาตัวต่างชาติลงเลยเหรอคะพี่ตฤณ?”
“ใช่ แต่ก็ประมาทไม่ได้หรอก ตัวท้องถิ่นที่ลงก็ระดับทีมชาติชุด U20 กับ U23 หลายคน พวกนี้จบฤดูกาลก็คงไปยุโรปกันทั้งหมดแน่ๆ”
“แบบนี้ก็น่าตื่นเต้นเลยนะคะ เสียดายพวกน้องๆ Wonders 7 ไม่อยู่กันแล้ว ไม่งั้นคงได้ลงไปวัดกับเด็กเกาหลีซักหน่อย”
วรดาหน้าเศร้าลงชัดเจนเมื่อคิดถึงนักเตะชุด U19 ของสโมสรที่เธอก็มีส่วนในการช่วยดูแลด้านจิตวิทยากีฬามานับปี แต่ตอนนี้ทั้ง 7 คนต่างไปแสวงหาความท้าทายเพื่อพัฒนาตัวเองในต่างแดนหมดแล้ว
“อย่าห่วงพวกนั้นเลย พี่เชื่อว่าไม่นานเราจะได้เห็นน้อง 7 คนนั้นกลับมาให้เราได้เชียร์กันแน่ๆ”
ตฤณซึ่งพอรู้ความเคลื่อนไหวของรุ่นน้องทั้ง 7 ผ่านโทมัสมาบ้าง พูดปลอบใจหมอสาว ขณะเดียวกับสัญญาณเริ่มการแข่งขันของเกมการแข่งขันตรงหน้าเริ่มขึ้น
กังวอน ยูไนเต็ดมาตั้งเกมรับแน่นอย่างผิดคาดอยู่บ้าง แต่ทุกคนสามารถเข้าใจเหตุผลได้เพราะพวกเขาสามารถหวังผลเสมอได้จากเกมนี้โดยไม่จำเป็นต้องทุ่มทุกอย่างเพื่อ 3 คะแนน
“ขึ้นชื่อว่าเกาหลี ไม่มีหรอกที่จะง่ายพวกที่ลงมานี่ฝีเท้าไม่ได้ด้อยเลย แค่ประสบการณ์ยังไม่ถึงเท่านั้น”
มิเกล คอนเทรราสคิดในใจขณะที่ครองบอลอยู่กลางสนาม แต่เหล่านักเตะวันละอ่อนของทีมเยือนยังวิ่งเข้าถึงตัวของเขาอย่างดุดันและรวดเร็ว ทำเอานักเตะประสบการณ์สูงชาวเวเนซูเอล่าต้องจ่ายบอลคืนหลังหลายจังหวะ
“เฮ้ยลุง! ฉันว่างอยู่เปิดบอลยาวมาบ้างก็ได้ เดี๋ยวจัดการให้”
กอนซาโล่ เรย์น่าเริ่มตะโกนขอบอลจากเพื่อนร่วมทีม ซึ่งเป็นภาพชินตาของทุกคนอยู่แล้ว ความอีโก้จัดของเขาทำให้มั่นใจทุกครั้งว่าจะจัดการคู่แข่งได้ถ้าบอลมาถึงเท้าของเขาเอง
“ก็อยากจะจ่ายให้อยู่หรอก แต่พวกเด็กเกาหลีนี่มันเร็วจริงๆ”
มิเกล คอนเทรราสถูกนักเตะของกังวอน ยูไนเต็ดรุมประกบ 2 คนเสมอ แม้เขาจะเอาตัวรอดได้โดยไม่เสียบอล แต่ก็ทำเกมขึ้นหน้าอย่างยากลำบาก
“ผมช่วยเองคุณมิเกล!”
ติอาโก้ถอยลงมาต่ำเพื่อช่วยอีกแรง มิเกลไม่รอช้าส่งบอลให้กับกองกลางชาวบราซิลโดยไม่ต้องคิดมาก
“ต้องพึ่งความความสามารถของนายแล้วล่ะติอาโก้”
ตฤณมองดูการเล่นอันแข็งแกร่งของติอาโก้ ชมิดท์ ที่แม้จะรูปร่างเล็กกว่ากองกลางของกังวอน ยูไนเต็ด แต่ก็เบียดปะทะโดยที่ไม่ล้ม เขาพาบอลขึ้นหน้าไปได้ราว 20 หลา มางเลือกแดนหน้ามีไม่มากนัก เขาเห็นเรย์น่าว่างอยู่จึงส่งบอลให้แม้กองหน้าชาวสเปนจะไม่อยู่ในจุดได้เปรียบมากนัก
“ขอบใจมากไอ้น้อง”
กอนซาโล่ เรย์น่าพลิกบอลโดยไม่ต้องจับ หากเป็นในไทยลีกลูกนี้เขาสามารถตวัดยิงด้วยเท้าขวาและหวังสกอร์ได้ไม่ยากนัก แต่เกมระดับทวีปแม้ฝ่ายตรงข้ามจะเป็นเพียงนักเตะอายุไม่เกิน 23 แต่ความเร็วและความดุดันสไตล์เกาหลีทำให้เรย์น่าถูกเสียบสกัดได้หวุดหวิด
“เชอะ....ไว้โอกาสหน้าเถอะยังไงเกมนี้มันต้องเป็นฉันที่ยิงประตู”
กองหน้าชาวสเปนหัวเสียที่ถูกอ่านทางได้ และเขาก็เจอสถานการณ์นี้อยู่บ่อยครั้ง ได้บอลในระยะอันตรายแต่คู่ต่อสู้กลับสกัดได้ทันตลอด
“ดูเหมือนจอมโวยวายของพี่ตฤณจะลำบากน่าดูเลยนะคะ”
“ก็แน่ล่ะ กองหลังฝั่งตรงข้ามถึงอายุจะน้อย แต่สูงใหญ่แข็งแกร่งกว่าเรย์น่าทุกคน เสียดายที่ดีดี้ติดโทษแบน ไม่งั้นคงแบ่งเบาภาระเขาได้เยอะ”
ตฤณกับน้ำค้างที่นั่งบนอัฒจันทร์ก็ลุ้นไม่แพ้กัน เกมการเล่นอึดอัดจนแฟนบอลเจ้าพระยา บราโว่ก็เริ่มที่จะเงียบเสียงเชียร์ลงไปไม่น้อย กังวอน ยูไนเต็ดดักตัดบอลที่ไปถึงเรย์น่าและทำเกมโต้กลับได้บ่อยครั้ง เคราะห์ดีที่ทรัปโปลี่, วิฬาร์วิทย์และยานนิค ยังนิ่งพอที่ป้องกันไว้ได้ในจังหวะสุดท้าย
“คุณมิเกล ไม่ต้องห่วงข้างหลัง พวกผมยังพอจัดการได้”
อเลสซานโดร ทรัปโปลี่ที่วันนี้โดดเด่นในฐานะผู้นำแนวรับ ตะโกนบอกกองกลางจอมเก๋าที่วันนี้รับบทกัปตันทีมแทนตฤณ แต่ครึ่งแรกก็จบลงอย่างอึดอัดทั้ง 2 ทีมยังทำอะไรไม่ได้
“โหย...หายใจไม่ทั่วท้องเลยค่ะพี่ตฤณ ทำไมวันนี้เราครองเกมได้หมดแต่แทบไม่ได้ลุ้นประตูเลยคะ”
“เราเองก็ขาดไปหลายคนนะ พี่เองลงไม่ได้ ดีดี้ก็ติดโทษแบน ริวคุงกับอินบอมมีชื่อแต่ร่างกายก็ยังไม่ 100% ส่วนต่ายกับปอก็แบกมาหลายนัดแล้ว วันนี้ดูแผ่วลงชัดเจนเลย”
ตฤณตอบข้อมูลให้วรดาเข้าใจ ว่าปัญหาตัวผู้เล่นของเจ้าพระยาบราโว่เริ่มมีมากขึ้นชัดเจน
“เมื่อก่อนพวกน้องๆกลุ่ม U19 ยังมาช่วยแบ่งเบาได้บ้างนะคะ”
“ใช่พวกนั้นหายไปรวดเดียว 7 คนแถมตอนต้นฤดูกาลโค้ชก็เพิ่งปล่อยพวก U21 ไปเล่นแบบยืมตัวที่สิงคโปร์กับมาเลเซียเกือบยกชุด มันก็เลยเป็นอย่างที่เห็น”
“แล้วพวก U19 ที่เหลือล่ะคะ เห็นโค้ชดนัยกับลุงฮันส์แกจับซ้อมเข้มมาพักนึงแล้ว”
“พี่ก็ไม่ค่อยรู้ข้อมูลมากหรอก แต่ชุดนี้ยังเทียบชุดที่มีเกรทกับคินเป็นแกนหลักไม่ได้เลย”
ระหว่างพักครึ่งทั้ง 2 ได้คุยกันต่ออีกไม่มากนัก เพราะมีแฟนบอลหลายคนรู้ว่าตฤณนั่งชมเกมอยู่จึงมีบางคนเข้ามาขอถ่ายรูปจนกระทั่งเกมครึ่งหลังเริ่มขึ้น
ทีมกังวอน ยูไนเต็ดดูจะประเมินว่าพวกเขาสามารถเก็บ 3 คะแนนได้ จึงเปลี่ยนเอาราฟาเอลกองหน้าชาวบราซิลตัวเก่งของทีมลงมาหวังเผด็จศึก ทีมเยือนหันมาทำเกมรุกบุกใส่บ้าง ทำให้เจ้าพระยา บราโว่ต้องถอยร่นไปตั้งรับมากกว่าครึ่งแรก
“ตอนนี้อะไรก็ช่างช่วยเกมรับกันก่อนดีกว่า”
เรย์น่าลงมาช่วยไล่บอลกับเพื่อนร่วมทีมอย่างแข็งขัน ความการเกลียดการพ่ายแพ้ที่ฝังหัวของเขา ทำให้ยอมทุกอย่างเพื่อช่วยทีม แม้ตัวเองจะไม่ชอบที่ต้องเล่นเกมรับก็ตาม
“ขอบใจมากเรย์น่า บุกต่อเถอะ”
ติอาโก้ที่ถูกเบียดล้มเสียบอลแต่เรย์น่ายังมาสกัดช่วยไม่ให้ถูกโต้กลับได้ทั้งยังส่งบอลให้เขาแล้วตั้งหน้าตั้งตาวิ่งเติมไปด้านบนอย่างไม่ลดละ
“ติอาโก้ ส่งบอลมา!”
นูโน่เรียกบอลในขณะที่ตัวเองมีนักเตะกังวอน ยูไนเต็ดล้อมอยู่ถึง 2 คน แต่นักเตะชาวโปรตุเกสเคลื่อนที่มารับโดยปล่อยให้บอลไหลจากเท้าขึ้นผ่านหน้าแข้งแล้วกระดกข้ามหัวด้วยเข่าก่อนจะพลิกตัวไปเอาบอลอย่างเหนือชั้น
“ช็อตนี้นูโน่ฆ่าแนวรับคู่แข่ง 2 คนเลย โอกาสทองแล้ว”
ตฤณคาดเดาว่านูโน่คงส่งให้เรย์น่าที่ยืนว่างและตะโกนเรียกบอลอยู่แต่สิ่งที่เขาทำกลับตรงข้าม นูโน่ส่งบอลไปทางซ้ายให้เปรมยศวิ่งเข้ามาปั่นไซด์ด้วยเท้าขวา แต่บอลพลาดเป้าไปอย่างเฉียดฉิว
“เฮ้! พวกนายไม่ส่งให้ฉันล่ะนูโน่?”
กองหน้าชาวสเปนเสียอารมณ์กับจังหวะนี้มาก เพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่กองกลางเชิงสูงรายนี้ไม่ส่งให้เขา แต่ตลอดมาเรย์น่าได้บอลจากนูโน่แทบนับครั้งได้
ขณะที่เจ้าพระยาบราโว่พลาดโอกาส ทีมเยือนจากเกาหลีใต้กลับฉวยโอกาสเล่นเร็วเปิดบอลยาวขึ้นหน้า ยานนิคคิดว่าอ่านจังหวะโหม่งได้แล้วแต่กลับถูกเหลี่ยมของราฟาเอลที่แซะเขาจนเสียจังหวะทำให้พลาด บอลตกพื้นก่อนที่กองหน้าชาวบราซิลของกังวอน ยูไนเต็ดตัดสินใจซัดทันทีในระยะ 20 หลาอย่างคาดไม่ถึง ลูกยิงนี้ยอดเยี่ยมทั้งน้ำหนักและทิศทางแม้ไนเจล เหลียงจะพุ่งสุดตัวแต่บอลก็เข้าไปกองที่ก้นตาข่ายจนได้
“โอ้ว! นี่ช็อคเจ้าบ้านซะแล้วครับกังวอน ยูไนเต็ดพลิกขึ้นนำ 1-0 แล้ว เวลาเหลือแค่ 20 นาทีด้วย”
เสียงเชียร์ของแฟนบอลเจ้าถิ่นเงียบสนิทเช่นเดียวกับตฤณที่รู้สึกช็อคไม่น้อยกับจังหวะลูกยิงผีจับยัดนี้
“เฮ้ย! แก 2 คนมาคุยกับฉันหน่อยซิ”
มิเกลที่เป็นกัปตันทีมนัดนี้เรียกทั้งนูโน่และเรย์น่ามาพูดคุยระหว่างรอให้ทีมเยือนดีใจกันเสร็จเพื่อเริ่มเขี่ยบอลเล่นกันใหม่
“นายมีอะไรจะบอกเรย์น่าไหมนูโน่?”
มิเกลถามอย่างตรงไปตรงมา แต่สีหน้าและแววตาเหมือนพี่ชายที่อยากเปิดอกคุยกับน้องๆ ไม่มีการกดดันใดๆจากเขาแต่อย่างใด
“คุณมิเกลช่วยบอกเรย์น่าหน่อยครับว่าเลิกเรียกหาบอลซะที”
กองกลางชาวโปรตุเกสพูดตรงประเด็นทว่าทางยังดูกล้าๆกลัวๆอยู่บ้าง
“นายจะไม่ให้ฉันเรียกบอลเพื่ออะไรนูโน่? ฉันว่างอยู่ก็ต้องเรียกบอลสิพวก”
เรย์น่าตอบกลับด้วยเหตุผล การอยู่ต่อหน้ามิเกลทำให้แม้เขาจะมีอีโก้สูงลิบแต่ก็เกรงใจนักเตะดีกรีลา ลีกาผู้นี้ไม่น้อย
“บอกตามตรงนะเรย์น่า ฉันน่ะรู้ว่านายจะว่างและอยู่ในพื้นที่ได้เปรียบก่อนที่นายจะรู้ตัวซะอีก ฉันรู้ว่านายจะไปอยู่ที่ไหน แต่ถ้านายแหกปากตะโกนเรียกบอลไม่หยุด ฝั่งนั้นก็รู้พอดีว่าบอลจะไปถึงนาย”
คำตอบของนูโน่ทำเอากองหน้าชาวสเปนอึ้งไปไม่น้อย แต่ก็หัวเราะลั่นออกมาด้วยความท้าทาย
“ฮ่าๆๆ ได้เลยพวกฉันจะลองดูซักครั้งว่านายพูดจริงแค่ไหน แต่ถ้าฉันเงียบปากแล้วยังยิงไม่ได้ นายต้องรับผิดชอบคำพูดนี้นะนูโน่”
เกมกลับมาเล่นกันใหม่ดนัยตัดสินใจเปลี่ยนณวริศลงมาแทนเปรมยศ อาศัยการหาช่องเข้าทำอันโดดเด่นของแนวรุกวัย 23 ปีเพื่อเปลี่ยนเกม และส่งปราณลงมาแทนยานนิคเพื่อใช้จุดแข็งเรื่องการเติมเกมจากแดนหลังมาช่วยเกมบุกด้วย
ทีมเจ้าบ้านดันเกมรุกเต็มพิกัด ปราณเทพช่วยเติมเกมรุกและดักสกัดนักเตะกังวอน ยูไนเต็ดได้อย่างเด็ดขาดทำให้งานของมิเกลกับติอาโก้เบาลงไม่น้อย
“เอาล่ะนูโน่จากประสบการณ์ของฉัน ฉันยอมรับว่าที่นายพูดกับเรย์น่าก็คงจะเป็นเรื่องจริงแต่นายต้องพิสูจน์ให้เห็น”
มิเกลได้บอลที่ปราณเทพตัดเกมได้ก่อนที่จะแทงบอลทะลุช่องไปให้นูโน่ที่อยู่ในระยะ 30 หลาจากประตูของทีมกังวอน ยูไนเต็ดแม้จะโดนประกบถึง 2 คนก็ตาม
“ชัดยิ่งกว่าชัดนายเคลื่อนที่ไปทางซ้ายสินะเรย์น่า และตรงนั้นล่ะจุดที่ดีที่สุดที่นายจะยิงแล้วล่ะ”
นูโน่คลึงบอลหลบกองกลางของกังวอน ยูไนเต็ดอย่างง่ายดาย ก่อนจะเอี้ยวตัวส่งบอลไปทางมุมของกรอบเขตโทษด้านซ้ายจังหวะพอดีกับที่กอนซาโล่ เรย์น่าวิ่งเข้ามาอย่างเหมาะเจาะ
“หมอนี่ไม่ได้โม้สินะ นายมันอัจฉริยะกว่าที่ฉันคิดเลยนูโน่”
กอนซาโล่ เรย์น่าสับไกด้วยเท้าขวาข้างถนัดครั้งนี้เขาไม่ใช้ลูกเก่งด้วยการปั่นไปเสาไกลแต่เลือกยิงเต็มข้อเข้าเสาใกล้ด้วยความรุนแรงแทน บอลพุ่งฝ่าอากาศและผู้เล่นทุกคนเสียบตาข่ายด้วยความสะใจ
“สุดยอดมากครับลูกนี้การประสานงานของนูโน่ ทาเลนโต้กับกอนซาโล่ เรย์น่า นี่เป็นการจ่ายบอลชนิดไม่ต้องมองเลยด้วยซ้ำ เจ้าพระยา บราโว่ตีเสมอได้สำเร็จแล้วครับ”
แฟนบอลเจ้าถิ่นกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เช่นเดียวกับทีมของพวกเขา เมื่อเริ่มเล่นใหม่อีกครั้งก็เข้าเพรสซิ่งแดนบนอย่างไม่ลดละ ทำให้กังวอน ยูไนเต็ดจำเป็นจะต้องถอยลงไปตั้งรับรักษาสอกร์ 1-1 ไว้ให้ได้ ขณะที่ยังเหลือเวลาอยู่อีก 10 นาที
“เอาเลยติอาโก้!”
มิเกลดึงบอลหลบนักเตะเกาหลี 2 คนก่อนจ่ายให้ติอาโก้ที่เติมขึ้นมาระยะ 30 หลา นักเตะชาวบราซิลตะบันด้วยเท้าขวาโดยไม่ต้องจับบอลพุ่งติดไซด์ก้อยเล็กน้อยเสียบสามเหลี่ยมเข้าไปอย่างงดงามชนิดที่ลุ้นประตูยอดเยี่มของ ACL Elite ประจำสัปดาห์ได้ทีเดียว
“ถ้าเรื่องยิงไกลนายไม่เป็นสองรองใครจริงๆนะติอาโก้”
ตฤณเผลอจับมือวรดาขึ้นชูมือดีใจร่วมกันโดยไม่รู้ตัว จิตแพทย์สาวรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นจนแทบระเบิด เพราะทั้งทีมรักยิงขึ้นนำและชายที่เธอรู้สึกดีมาตลอดสัมผัสมือเธออยู่
“นำ 2-1 แบบนี้เราชนะแน่ใช่ไหมคะพี่ตฤณ?”
หญิงสาวพูดถึงเกมฟุตบอลตรงหน้าเพื่อแก้เขิน ขณะที่ตฤณซึ่งไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่ายังจดจ่ออยู่กับลูกยิงของติอาโก้ก็หันมาพยักหน้าตอบรับด้วยรอยยิ้ม
“เกมมาทางเราเต็มๆแล้วล่ะน้ำค้าง พี่ว่าเราอาจได้ประตูที่ 3 อีก”
ตฤณคาดเดาสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นจากประสบการณ์ วันนี้ 4 นักเตะละตินเล่นร่วมกันได้อย่างลงตัวแม้ช่วงแรกจะขาดๆเกินๆไปบ้าง แต่หลังจากประตูตีเสมอของเรย์น่า ทั้ง 4 คนดูจะสอดประสานกันได้อย่างยอดเยี่ยม
ราวกับตฤณเป็นเทพพยากรณ์เจ้าพระยา บราโว่ได้ฟรีคิกระยะราว 35 หลาทางด้านขวาของสนาม มิเกล คอนเทรราส รับหน้าที่เป็นผู้เล่นลูกนี้ เขาเรียกเพชรที่เป็นมือวางการเตะลูกนิ่งเท้าซ้ายต่อจากตฤณเข้ามาบอกแผน
“ฝั่งนั้นตั้งกำแพงแค่คนเดียว นายทำตามที่ฉันบอกนะ”
นักเตะชาวเวเนซูเอล่ากระซิบกับเพชรครู่หนึ่งก่อนที่จะเริ่มเล่นตามแผน เพชรวางบอลก่อนถอยหลังออกไป 5 ก้าวราวกับว่าจะเป็นคนเล่นเอง ขณะที่มิเกลก็ถอยหลังออกไปเพียง 3 ก้าวเหมือนกับว่าไม่มีส่วนร่วม
“ปรี๊ด!”
สัญญาณเริ่มเล่นจากผู้ตัดสินดังขึ้น เพชรวิ่งเข้าหาลูกบอลก่อนจะข้ามหลอก ผู้เล่นของกังวอน ยูไนเต็ดไม่หลงกลแต่ก็คิดว่ามิเกลคงโยนบอลเข้าไปให้เพื่อนร่วมทีมในเขตโทษ
“หึ....โดนหลอกแล้วล่ะ”
มิเกล คอนเทรราส กลับเตะบอลไซด์อ้อมกำแพงบอลพุ่งด้วยความเร็วที่มากพอและทิศทางที่แม่นยำ ลูกพุ่งกระดอนพื้น 1 ครั้ง อีซังมินผู้รักษาประตูของกังวอน ยูไนเต็ดที่ออกมานอกเส้นมากไปเพราะเดาสถานการณ์ผิดจึงกลับไปป้องกันไม่ทัน ลูกเข้าเสียบตาข่ายโดยที่นักเตะทีมเยือนได้แต่ยืนงงกันหมด เจ้าพระยา บราโว่ทิ้งห่างเป็น 3-1
“คุณมิเกลนี่เก๋าจริงๆ ลูกนี้ขนาดฉันเองยังคิดไม่ถึงเลย”
ตฤณถึงกับลุกขึ้นยืนปรบมือกับลูกยิงทิ้งห่าง 3-1 นี้ของกองกลางชาวเวเนซูเอล่า ในขณะที่เวลาใกล้จะหมดลงแล้ว
“ปรี๊ด...ๆๆ!”
เสียงนกหวีดหมดเวลาดังขึ้น ทีมเจ้าพระยาบราโว่เก็บ 3 แต้มสำคัญทำให้ไปอยู่ในอันดับ 4 ของตารางลีกเฟสได้สำเร็จ โอกาสเข้ารอบน็อคเอาท์สดใสขึ้นอย่างมาก แฟนบอลในสนามต่างโห่ร้องยินดีกับชัยชนะนี้ ขณะที่ตฤณเห็นว่าเริ่มจะดึกแล้วจึงอยากไปส่งวรดากลับที่พักมากกว่ารอฉลองกับเพื่อนร่วมทีม
“ไปกันเถอะเดี๋ยวพี่พาไปกินข้าวก่อนแล้วค่อยไปส่งบ้าน น้ำค้างมีงานเช้านี่นะพี่จำได้”
จิตแพทย์สาวรู้สึกดีใจทีตฤณมีแก่ใจชวนเธอไปรับประทานอาหารค่ำก่อน แม้จะไปกับเพื่อนของเธออีก 2 คนก็ตาม
“ยินดีมากค่ะพี่ตฤณ น้องจะกินให้พุงกางเลยแต่พี่เลี้ยงหนูกับเพื่อนนะ ฮิๆๆ”
ตฤณยิ้มแย้มอย่างผ่อนคลายแม้วรดาจะไม่เหมือนเวลาอยู่กับมินทิรา แต่ความสดใสไม่เคยเปลี่ยนของเธอก็ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่อยู่ใกล้กัน
“น้องถามพี่ตฤณหน่อยได้ไหมคะ ดูบอลวันนี้แล้วสงสัยมากเลย”
วรดาถามขณะนั่งรถกลับบ้านหลังจากรับประทานอาหารและส่งเพื่อนของเธอแล้ว ด้วยความสนใจใคร่รู้จริง ไม่ได้แค่อยากหาเรื่องคุยกับตฤณเท่านั้น
“อืม....ได้สิ”
“น้องว่าดูสโมสรเราเล่นระดับเอเซียแล้วมาตรฐานเราก็พอสู้พวกเกาหลี ญี่ปุ่นไหวนะคะ แต่ทำไมทีมชาตินัดล่าสุดที่เราแพ้ญี่ปุ่นมันดูสู้ไม่ค่อยได้เลย”
ตฤณนึกถึงนัดที่พ่ายกับญี่ปุ่น 1-3 เขาอยู่ในสนามจึงรับรู้ทุกอย่างได้ดี
“ตอบง่ายมากเลย ในทีมชาติเราไม่มีตัวที่เล่นได้อย่าง ติอาโก้, นูโน่, เรย์น่า และคุณมิเกล ถ้าเรามีนักเตะไทยที่คุณภาพแบบ 4 คนนี้ พี่ว่าเราก็คงหวังเสมอญี่ปุ่นได้”
“อืม....ก็พอเข้าใจล่ะค่ะ แต่น้องว่าในทีมชาติมีคนนึงนะคะที่เล่นได้เท่า 4 คนนี้”
“ใครเหรอ?”
“ก็พี่ตฤณไงคะ น้องเห็นนะพอพี่ลงไปเกมมันเปลี่ยนเลย”
ตฤณนึกยิ้มในใจ เขาเองไม่อยากจะชมตัวเองเกินไปนัก แต่ก็รู้สึกว่าถ้ามีคนแบบเขาเพิ่มอีกสัก 2-3 คนทีมชาติไทยน่าจะยกระดับได้ไม่ยาก
รถของตฤณมาส่งวรดาที่บ้านพักเสร็จเขาขับรถกลับที่พักตามลำพังใช้เวลาเพียง 10 นาที เขาคิดวนอยู่ในสมองว่า
“อยากให้มีนักเตะคุณภาพแบบละตินคอนเน็คชั่น 4 คนนี้ในทีมชาติบ้างจริงๆ”